Maarten en het beertje. Groenhout-fractuur

Omdat we binnenkort trouwen komen fotogenieke tegenslagen altijd op verkeerde momenten: Maarten heeft het gepresteerd om de valversnelling uit te testen – kennis maken met de zwaartekracht in al zijn facetten…
Testplatform van dienst was het klimtoestel op de buitenschoolse opvang.

En jawel, ook daar houdt de 9,81m/s² zich staande.
Tot zover de proef.

Na het uitvoeren van die proef kwam dus de landing… en dat liep niet zo goed af voor de “rechter distale radius”  – of het spaakbeen, zoals gekend in de volksmond.

Een groenhout-fractuur was weeral Maarten’s deel… de tweede in 3 jaar.

Voor de niet-kenners (versta: de handige mensen die hun poten niet breken…): een groenhout-fractuur treedt op wanneer een zijde van een lang bot breekt en de andere zijde niet – denk aan een jonge twijg die te ver wordt geplooid. Die breekt, maar dan ook weer niet volledig.

Dokters en hun latijn…

Dokterslatijn. Zo ziet u het zelf ook eens. Een arm heet er gewoon "de distale radius".
Dokterslatijn. Echt waar.

Nog een geluk dat het internet bestaat

Of we wisten begot niet welk been in de voorarm was gebroken, en hoe in godsnaam die stukken weer aaneen te krijgen 🙂

Na wat röntgenfoto’s en wachten op de synthetische gips, konden we naar huis. We kregen van de dokter een mooie envelop mee voor de huisarts bestemd. Wegens veel te nieuwsgierig ging die envelop direct open, en daar zat een mapje met doodgewone cd-rom in. Zo speel je de röntgenfoto’s af op pc. Gedaan met het bijhouden van echte röntgenfoto’s… een 20 cent CD!

Al bij al een geniale vooruitgang, zeker omdat het minder omslachtig bijhouden is (en waarschijnlijk ook goedkoper om te maken).

Maarten trekt zich van de breuk noch het gips niet teveel aan.
Bij deze een geluk bij een ongeluk…

Maarten heeft altijd een beertje bij de hand.
Altijd een beertje bij de hand.

Met dank aan Juf Marie-Claire voor de hippe beer! Maarten is trouwens een grote dierenliefhebber en tuk op allerlei beestjes.