Dingen gedaan krijgen versus dingen doen

Dingen doen is niet hetzelfde als dingen gedaan krijgen

Het is een veel gehoorde zin: “ik heb het druk”, we horen allemaal die zin dikwijls. Een beetje teveel als je het mij vraagt. Daarom ga ik er even van uit, dat we allen redelijk veel om handen hebben. Veel dingen te doen hebben, en veel dingen doen.

Veel dingen te doen?

Ik maak het zelf alle dagen mee, ik werk als zelfstandige dikwijls korte opdrachten af. Dat wil zeggen snel veel zaken absorberen en in kaart brengen om een oplossing tot stand te brengen. Om de zaken gedaan te krijgen vraag ik me dikwijls af: doe ik de juiste dingen? En doe ik de dingen juist? Het verschil tussen beide vragen lijkt zeer subtiel, maar toch. Hier even bij stilstaan helpt je echt vooruit.

Het doel zit voornamelijk in zaken gedaan krijgen,… of alles blijft gewoon liggen. Het “to do” lijstje raakt niet af, genereert een extra hoop werk (en frustratie). Maar hoe begin je eraan, hoe krijg je die hoop werk overzichtelijk en onder controle?

Ik begin meestal met een simpel to-do lijstje. Daar knal ik alles op, in de volgorde waarin het me te binnen schiet. Zo veel mogelijk alles opschrijven, zonder teveel in detail te vervallen.

Als ik merk dat ik zowat ten einde ben, en niet direct meer iets kan bijschrijven op het lijstje, begin ik het te sorteren. Zoek grotere delen in je to-do en groepeer. Daarna kijk je of je alles zelf moet doen, of heb je bij sommige zaken hulp nodig? Wie kan je vooruit helpen? Een grote fout is te denken dat je alles zelf kan doen of moet doen. Collega’s zijn er om mee samen te werken en om raad te vragen. Ze kunnen ook dingen beter doen dan jijzelf. Dus: kijk ik na wie ik ergens kan inzetten om me te helpen.

Dingen gedaan krijgen: To do, busy, done

Meestal heb ik dan al een goed overzicht van wat er nog allemaal te gebeuren staat, en door wie. Ik kijk vervolgens na: moet er nog aan begonnen worden (to do), of is er al iemand mee aan de slag (busy). Want het doel is om de taak af te werken (done).

Wat momenteel nog ontbreekt is: wanneer gebeurt welke taak het best? Hoe organiseer je de lijst die voor je ligt, in zo’n mate dat je op tijd zaken vooruit brengt? Dat is niet altijd evident om in te schatten. Maar laten we de berg werk die voor ons ligt stap voor stap organiseren.

Je kan ondertussen wel al de taken die voor je liggen in stappen gaan opdelen: de taak versus wie opvolgt, wat de actuele status is van de taak, en wat de lijst is van de afgewerkte taken. Maak het niet te moeilijk. Een simpel bord, een stift, wat post-its of een gewone muur met 3 kolommen kunnen wonderen doen. Verlies jezelf nu even niet in ‘tools’.

Hou het simpel

Als je daar even over nadenkt (gezond boerenverstand, weet je wel), rustig uitwerkt en dagelijks opvolgt, dan ben je echt al een hele stap verder. Maar het is zoals met discipline: als er geen “zelf-” voor staat, zal je aanpak niet werken.

Hou vol, doe deze oefening alle dagen en je zal zien dat je overzicht begint te krijgen. Dat de ‘dingen’ overzichtelijk worden.

In feite ben je met deze aanpak al beperkt begonnen met wat in dure termen ‘Kanban‘ heet. Je hebt een proces gevonden om de dingen juist op te volgen.

Je lijstje of muur zou er zo kunnen uitzien:

Hou overzicht over dingen om de dingen gedaan te krijgen. Maar maak het niet te complex

(foto credits: Jeff.lasovski, staat op https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=19121595)

De volgende stap is uitzoeken: doe je de juiste dingen? En heel eerlijk, zo hebben we ook in een vlaag van ‘we doen dit gewoon’ onze reisverhalen eens op een blog gegooid. Gewoon, omdat het niet zo evident bleek om te doen wat wij deden en die reisverhalen en -ervaringen gewoon willen delen.

Over mobiliteit en tijd

Mobiliteit en mobiel zijn nemen veel tijd in beslag.

Over mobiliteit ben ik de laatste maanden en jaren in feite al een tijd aan het nadenken. Ik ben zo’n mens die de file tussen Gent en Brussel lang genoeg (mee)maakte:  Ik heb een dikke 12 jaar in Brussel gewerkt, verspreid over 3 plaatsen.

Om in Brussel te raken kreeg ik een bedrijfswagen en daar was ik apetrots op als net afgestudeerde. In de jaren ’90 (1990, niet 1890) was het zeker bon-ton om personeel een auto onder de billen te schuiven. Er werd met die wagen naar de klanten gereden om er uitleg te gaan verschaffen (… over web application servers, in mijn geval…). En dan luister je naar de radio, hoor je maffe woorden of super interessante quotes… Maar je zit vooral: lang en alleen in de auto.

Ik beken schuld: ik ben lang de file geweest.

Maar niet helemaal, een klein deeltje.

Mijn excuses aan alle gefrustreerde volgers in de wagens achter mij. Omdat ik de file moe werd, gooide ik het over een andere boeg. Begin jaren 2000 kocht ik een motorfiets om ook mee te gaan werken. En dat gaat, maar het is niet evident. Het is echt een pak gevaarlijker, en het vergt wat meer voorbereiding. Ook dat hielp in feite niet.

Door plots van werk te veranderen, van de rand van Brussel naar het centrum, kon ik met de trein rijden om aan mijn werkplek te raken. Leve de Munttorens, ik werkte er enkele maanden bij bPost. Dat ging. Maar ook daar kreeg ik een bedrijfswagen.

Maar op dat moment had ik net ook 2 zeer kleine kinderen, en een ervan had een wankele gezondheid (toen, ondertussen is alles OK). Uiteindelijk verliet ik bPost om dicht bij huis te gaan werken: ik kon in Lokeren aan de slag. Dat was welgeteld 20 minuten met de wagen.
Een verademing. Eerlijk.
Maar geen oplossing. Toch stond ik nog heel af en toe in de file.

Na dik 4 jaar in Lokeren gewerkt, kon ik terug in Brussel aan de slag, op een boogscheut van het Atomium. Zeer leuke plaats, leuk team, fijn bedrijf.

Ik hapte toe op voorwaarde dat mijn bedrijfswagen een automatische versnellingsbak kreeg, het merk was niet zo belangrijk. Er werd even met de wenkbrauwen gefronst, maar 5 keer per week een uur minder moeten schakelen lijkt me goed voor de verkeersveiligheid. Zo kon ik rustig in de file staan, en netjes en vlot aanschuiven.
Deal, done.

Ik terug naar Brussel alle dagen. Dik 4 jaar lang. Fijne tijd.

In die periode heb ik geleerd om me van de files niets meer aan te trekken. Geen stress, niet meer laten opjutten. Op tijd vertrekken, tijdig verwittigen als het toch nog fout zou lopen, en verder het niet aan je hart laten komen. Files zijn er nu eenmaal. Helaas.

Het rare aan dit verhaal is dat ik in gans die periode heel veel wegenwerken heb meegemaakt: vers beton en asfalt in allerlei vormen en diktes zien uitgegoten worden – zeer vakkundig gedaan allemaal.

Maar niemand die structureel iets heeft gewijzigd in al die jaren. Niemand probeert een tunnel, brug, sneltrein …

Het is gewoon: diesel blijven kopen en braaf aanschuiven?

Ik herinner me een idee van een heel groot Gents bedrijf (Denys), dat voor zijn 70ste verjaardag of zo – ja, ik ben een veertiger – het idee opperde om een metro tussen Gent en Brussel te boren. Er werd toen geschat dat de kost 3 miljard BF zou zijn, en een reistijd van 20 min. zou mogelijk zijn geweest.
Het bedrijf stond met dat idee zelfs in de krant.
Dat vond ik een geniaal voorstel, al reed ik toen zelf nog met de fiets.
Maar zoveel jaar later is er nog steeds niemand die iets aanpast.

Gebrek aan ambitie in België?

Ondertussen ben ik zelfstandig geworden, en heb uit veiligheid en voor de zekerheid terug een wagen geleased, ja, met automatische versnellingsbak. En het is een diesel.

Maar, ik probeer zo weinig mogelijk kilometers te vreten.
Waarom?

Omdat ik geloof dat alle kleine beetjes helpen, rij ik zoveel mogelijk met mijn fiets naar het station, en neem een trein. Op een dikke 3 km van huis is er een station – twee zelfs: Melle en Wetteren, alsjeblief! Als het een hondenweer is, dan vraag ik een lift.
Of doe ik een regenjas aan.

Ik probeer iets anders, omdat ik zowat ten einde raad geen beterschap zie. De files blijven staan, en worden langer. De enige verbetering in al die jaren zijn nieuwere treinstellen en steeds mooiere treinstations…

Het openbaar vervoer is niet zaligmakend, zo duurt een busrit van Gent naar Wetteren bijna een uur (ongelooflijk, zonder omwegen toch nog dik 50 minuten).

Maar er is weinig keus.

Als je mobiliteit wil aanpakken, zal je je eigen gewoontes moeten bijspijkeren.
Neem eens ‘de velo’, liefst met trappers en ketting. Geen elektrische brommer, da’s valsspelen – al is het zeer goed te vergeven.

En wat doe jij om mobiel te blijven in deze tijden? Laat gerust eens iets horen.

Gewaarborgd inkomen… saaiste post ooit?

De verzekering gewaarborgd inkomen zorgt voor een zachtere landing maar de verzekering is niet verplicht. Toch doen.

Hou u vast, ik wil het even over de gewaarborgd inkomen verzekering hebben.

Het wat?
Het gewaarborgd inkomen.

Als werknemer heb je hier nog nooit van gehoord, en heb je dit ook niet nodig.

Maar ik ben ondertussen een tweetal jaar zelfstandig, beetje door samenloop van omstandigheden. Zelfstandig worden heb ik in feite gewoon gedaan op vraag om bij Moovly.com terug bij te springen. Die uitdaging was mega-groot, dan spring ik.
Heel eenvoudig gesteld weet je meestal niet alles als je zelfstandig wordt, dus ga je te rade bij je bank, boekhouder, je googelt erop los, en je begint eraan.
Mijn bank stelde me voor om een verzekering “gewaarborgd inkomen” af te sluiten, zowat twee maand nadat ik gestart was.

Ik kende de verzekering niet, maar had er wel over gelezen (google, weet je wel…). Dus ik naar de bank, en die stelden me voor om niet te gek te doen. Neem een zeer beperkte som voor een paar tiental maanden qua uitkering. Zo kom je aan een paar tientallen euro’s per maand qua kost, afhankelijk van de activiteit die je uitoefent.
Ik zit nogal veel aan een klavier, weinig risico aan verbonden.

Het voorstel leek me zeer aannemelijk, ik had een verzekering van ruwweg 1000 euro voor 36 maanden bij arbeidsongeschiktheid, en daar betaalde ik geen 100 euro per maand voor. Dus, pootje onder papier gezet, done deal.

Dik anderhalf jaar later…

Ik ben vrijwilliger bij de scouts. Leve de jeugd en de jeugdbeweging!
Al 7 jaar zit ik in het oudercomité van Scouts Sint Jan Wetteren, en we helpen er zorgen voor de lastige zaken voor de groep – zoals nieuwe lokalen. Dat wil zeggen, je weekend af en toe eens opofferen en de handen uit de mouwen steken. Ik ben niet bang van een verbouwing meer of minder, heb wel wat ervaring met bouwen en verbouwen.

Maar het ging dus eens fout

Ik denderde van een stelling naar beneden en eindigde op betonvloer – dat was niet zo erg en het was ook niet mega hoog. Maar helaas zat mijn onderbeen gekneld tussen metaal van de stelling en een zware dragende houten balk.
Dat was heel wat minder: denk aan een lucifertje dat breekt … veel brokjes en stukjes… Nooit gedacht dat een been een bocht kan maken in meerdere richtingen.

Resultaat:
Een zeer lange revalidatie (nu nog bezig, zo’n anderhalf jaar later) en heel wat titanium vijzen en wat platen ingebouwd gekregen in onderbeen.
Titanium Inside! Eindelijk ben ik deels recycleerbaar.
Voor wie het echt wil weten: Neen, het titanium in je lichaam piept niet tijdens de metaal scan in de luchthaven.
Maar ik word wel iedere keer tegengehouden.
Er moet iets zijn wat mijn elektrische weerstand ontregelt.

Trouwens, aan titanium zijn wel voordelen: je mag er mee zwemmen, want het weegt niet zoveel en hoeft het niet jaarlijks te schilderen want het is roestvrij.

Clou van het verhaal

Omdat ik in het weekend bij de scouts een handje ging helpen, was dit dus een ongeval in mijn vrije tijd, en geen arbeidsongeval… en als zelfstandige val je dan terug op je eigen voorzieningen.

Eerlijk: dikke pluim voor mijn verzekering, het is zowat de enige dienst waar “papierberg” niet bestaat, ongelooflijk. De dienstverlening was super, snel en duidelijk.

Dus bij deze: laat je als zelfstandige verzekeren voor een gewaarborgd inkomen.

Vraag advies aan specialisten. Ik hoop echt dat je je verzekeringen nooit nodig hebt, en kijk ook graag wat uit je doppen – je hoeft je ook niet “over” te verzekeren.
Maar niet verzekerd zijn is gewoon dom.

Ik had ook nooit gedacht dat ik het nodig zou hebben.

Een zaak opstarten gaat met kleine stapjes en grote sprongen

Een eigen zaak opstarten gaat met kleine stapjes en soms ook grote sprongen

Een zaak opstarten doe je niet zomaar

Ik heb een paar jaar terug beslist om een paar zaken anders aan te pakken. Professioneel ging het hard, wat te hard om eerlijk te zijn. Tijd om kinderen en vrouw te zien was er quasi niet meer, ik stak al mijn energie en tijd in werk. En ik zag heel veel verkeer. Stilstaan.

Het was professioneel gezien zeer leuk, zeker als je zaken ten goede ziet veranderen. Mits wat gezond verstand, goede, transparante communicatie een dosis eerlijkheid, en vanzelfsprekend inzet, kan je heel veel situaties aanpakken. Al dreigen soms schulden – of erger faillissementen – bij de bedrijven waar je aan de slag bent. Eerlijk gezegd ben ik op mijn best in zo’n situaties, dan maakt het echt een verschil wat je doet.

Ik heb al heel veel puin geruimd. Zowel privé (… in verbouwingen dan, zo heb ik er twee achter de rug ;-)) als professioneel.
Ik ben goed in verandering, al zeg ik het zelf: ik laat graag iets beter of properder achter dan zoals ik het aantref, dat zit gewoon in mijn natuur, is er door mijn opvoeding zowat in gehamerd.

Werken moeten we allemaal, en ik zit niet graag stil. Maar ook in werk veranderen zaken, en toen ik doorhad dat ik na een overname op een dood spoor zat (…had helaas meerdere keren gewaarschuwd dat strategie niet OK zat…), hield ik liever de eer aan mezelf.

Niet de moeilijke financiële situatie op zich, veeleer het feit dat er echt gewoon niet meer werd geluisterd naar zeer redelijke argumenten deed me de knoop doorhakken: ik moest iets doen, dit was een dood spoor. Dan zijn 2 kinderen een voordeel, er is namelijk  zoiets als ouderschapsverlof. Ik nam alles ineens op, en zou niet meer terugkeren.
Daar heb ik me ook aan gehouden. Principes moet je zo lang mogelijk aanhouden. Tot je niet meer kan (zie quote van G. Eyskens over principes).

En daarna?

Wel, ik had geen plan. Eerlijk. Mijn idee was om zorgeloos de zomervakantie door te brengen met mijn 2 ukken 24 op 7 aan mijn zij. Ze worden te snel groot, dat is een waarheid als een koe. Maar ik wou toch eens twee maanden dag in dag uit met hen bezig zijn, en daarom heb ik dat ook gedaan. Ik wil aanwezig zijn voor mijn kinderen, ze hebben recht op een aanwezige papa 😉

Na de grote vakantie zou ik wel aan werk gaan beginnen.

Maar dan gaat de telefoon, en krijg je vragen en ook een interessant voorstel. Dat streelt je ijdelheid, maar deed me vooral goesting krijgen. En blijkt plots ook dat die uitdaging best als zelfstandige wordt aangepakt: Het was een start-up, er was gewoon quasi niets qua structuur.

Tiens. Daar had ik totaal nog geen ervaring mee: als zelfstandige mee iets opstarten. Ik had al een paar teams opgestart, of een ‘business unit’ opgestart en geleid, maar dat was altijd redelijk veilig binnen de vleugels van een groter geheel.

Beetje googlen, veel lezen en bespreken. Uiteindelijk beslist om toch zelfstandig te worden, ik zou mijn eigen zaak opstarten. Dat is niet zo moeilijk, want het gebeurt dagelijks. Maar het is ook niet echt duidelijk voor iemand die er moet aan beginnen en die geen voorbeelden heeft.

Ik wist dus wat ik zou gaan doen: tijdelijk bijspringen in een bedrijf, en mijn ervaring en aanpak ten dienste stellen van een op te bouwen team. Veel zelf doen, handen uit de mouwen steken, en vooral kennis doorgeven en nieuwe mensen nieuwe zaken bijleren, hen continu op de rand van hun comfortzone laten balanceren. Dat zag ik volledig zitten.

Maar dat moest dan in een bedrijfje gegoten worden.

Een vennootschap opstarten…amai.

Ik heb voor een bvba gekozen (mijn vrouw koos de naam), omdat dat na veel lezen en wikken en wegen, de meest interessante vorm bleek voor financiële optimalisatie en risicobeperking. Er zijn vele andere ondernemingsvormen (commanditaire vennootschap, eenmanszaak, eenpersoonsvennootschap), maar dat is voer voor een andere discussie 😉

Door met 2 personen een bvba op te richten, kun je redelijk snel starten. Je moet een bankrekening openen bij een bank, en daar tenminste 1/3 van het startkapitaal op plaatsen (omdat je niet alleen bent als oprichter van de vennootschap kan dat zo, en hoef je niet in een keer het volledige bedrag vol te storten).

Van die stap moet je een attest aanvragen aan de bank, en met dat attest, je doelomschrijving en je financieel plan uiteindelijk naar de notaris gaan.

Dus: eerst bekijken wat je gaat/wil doen. Dat schrijf je neer in je doelomschrijving. Dat is een tekst die beschrijft wat het bedrijf zal doen, wat het wel zal en mag doen (en bijgevolg wat het dan ook niet mag doen). Laat die tekst ook eens door je boekhouder lezen, die zal je een hoop informatie kunnen geven.

Rond je doelomschrijving maak je ook een financieel plan. Dat plan kan soms op 1 A4, maar vraag aan je boekhouder om het eens snel na te kijken. Je kan ook aan je boekhouder een financieel plan vragen. Dat kost iets, maar is tenminste professioneel opgemaakt.

En daarna heb je de stap naar de bank en notaris, en dan kan je snel vooruit.

Al die stappen uitvlooien hebben me meer dan 8 weken zoeken gekost. Omdat ik nergens kon vinden wat exact allemaal nodig was, wat voor mij de beste keuze was, en hoe het opstarten concreet in zijn werk ging:  van wie exact wat werd verwacht.

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen. Maar een doelomschrijving was me bijvoorbeeld totaal onbekend. Het feit dat je eerst naar de bank moet en pas daarna naar de notaris, … allemaal nieuw.

Dus op een rijtje, in het kort:

  • Bedenk wat je wil gaan doen. Schrijf dat neer. Dit wordt de basis van je doelomschrijving
  • Bedenk hoe je er geld mee zou kunnen verdienen, dat wordt de basis van je financieel plan. Denk 3 jaar vooruit
  • Zoek uit welke vennootschapsvorm je wil opzetten, de ene vorm is niet zo voordelig als de andere. Dat is echt zeer specifiek, voor sommige vennootschappen heb je ook startkapitaal nodig (bijv. een bvba)
  • Als je dat kapitaal hebt, naar de bank om een rekening te openen. Daar krijg je een attest van
  • Zoek ook een goede boekhouder ondertussen, leg hem je idee en plan eens voor
  • Een boekhouder is soms van vele markten thuis en zal je helpen de ruwe kantjes van je plan bij te schaven
  • Als je alle feedback hebt, ga je met je doelomschrijving, je financieel plan en attest van de bank naar de notaris

Ik wil graag mijn ervaringen rond een zaak opstarten delen, misschien spaart er iemand een hoop tijd mee. Wie meer wil weten, laat gerust iets horen, of stel maar vragen (ik gebruik vooral Twitter).

Hopelijk spoort het aan om toch de stap te zetten. Beter iets proberen met hart en ziel, dan nooit die stap gezet te hebben.

Ga ervoor, je bent niet enige.

Nog een tip:

Zoek echt een goede boekhouder – vergelijk er een paar, zoek ze in je buurt: dat is makkelijk. Je werkt altijd met mensen, als de “klik” er is, dan komt dat goed.

En als ultieme uitsmijter:

Neem een verzekering gewaarborgd inkomen. Dat stelde mijn bank me voor. Ik wist niet echt dat zo’n verzekering bestond en wat dat inhield. Omdat de kost zeer goed meeviel per maand, deed ik het. En ik heb de verzekering helaas al nodig gehad.
Daarom: neem ook zo’n verzekering. Ik hoop dat je ze nooit nodig mag hebben.

Ondertussen is dit al meer dan duizen dagen geleden. Als je wil weten wat ik ervan leerde, dan lees je beter dit ook eens.

Maarten en het beertje. Groenhout-fractuur

Groenhout fractuur nummer twee op twee jaar tijd

Omdat we binnenkort trouwen komen fotogenieke tegenslagen altijd op verkeerde momenten: Maarten heeft het gepresteerd om de valversnelling uit te testen – kennis maken met de zwaartekracht in al zijn facetten…
Testplatform van dienst was het klimtoestel op de buitenschoolse opvang.

En jawel, ook daar houdt de 9,81m/s² zich staande.
Tot zover de proef.

Na het uitvoeren van die proef kwam dus de landing… en dat liep niet zo goed af voor de “rechter distale radius”  – of het spaakbeen, zoals gekend in de volksmond.

Een groenhout-fractuur was weeral Maarten’s deel… de tweede in 3 jaar.

Voor de niet-kenners (versta: de handige mensen die hun poten niet breken…): een groenhout-fractuur treedt op wanneer een zijde van een lang bot breekt en de andere zijde niet – denk aan een jonge twijg die te ver wordt geplooid. Die breekt, maar dan ook weer niet volledig.

Dokters en hun latijn…

Dokterslatijn. Zo ziet u het zelf ook eens. Een arm heet er gewoon "de distale radius".
Dokterslatijn. Echt waar.

Nog een geluk dat het internet bestaat

Of we wisten begot niet welk been in de voorarm was gebroken, en hoe in godsnaam die stukken weer aaneen te krijgen 🙂

Na wat röntgenfoto’s en wachten op de synthetische gips, konden we naar huis. We kregen van de dokter een mooie envelop mee voor de huisarts bestemd. Wegens veel te nieuwsgierig ging die envelop direct open, en daar zat een mapje met doodgewone cd-rom in. Zo speel je de röntgenfoto’s af op pc. Gedaan met het bijhouden van echte röntgenfoto’s… een 20 cent CD!

Al bij al een geniale vooruitgang, zeker omdat het minder omslachtig bijhouden is (en waarschijnlijk ook goedkoper om te maken).

Maarten trekt zich van de breuk noch het gips niet teveel aan.
Bij deze een geluk bij een ongeluk…

Maarten heeft altijd een beertje bij de hand.
Altijd een beertje bij de hand.

Met dank aan Juf Marie-Claire voor de hippe beer! Maarten is trouwens een grote dierenliefhebber en tuk op allerlei beestjes.

Verbouwen in de hoogste versnelling met Bob-de-verbouwer

Jaartje-en-half zoet geweest met huis aan te kopen, vakkundig te laten verbouwen.. vorig huis verkopen, verhuizen…
We hebben dit ooit eens ingepland, en uitvoerig besproken op een reis in Frankrijk.

Het was dus een drukke periode…

We hebben eind november 2008 eerder toevallig een andere woning te koop gevonden, op 600m van waar we vroeger woonden. Is het dan de moeite om daarvoor te verhuizen? Ja.
Na bezichtigen en tekenen van compromis, kregen we op 9 maart 2009 de sleutels in handen van onze nieuwe woning. Het verbouwen kon starten.
Het is een gebouw uit 1969 dat met veel liefde voor moderne architectuur is ontworpen. Het huis is rechtlijnig en hoekig, geheel in lijn met onze karakters (We zijn nogal recht-door-zee. De “we” slaat ook op mijn vrouw ;-).

Voor de verbouwing zag het huis er zo uit.

Voor de start verbouwen

Het huis is zeer degelijk gebouwd met duurzame en degelijke materialen, de afwerking is van hetzelfde niveau. Wegens nieuwe regelneverij moet tegenwoordig de elektrische installatie gekeurd worden, en dient een huis een EPC (energieprestatiecertificaat) te krijgen. De elektriciteit werd afgekeurd, de aarding was niet meer zo conform een of andere regel.

Ook zagen we op de plannen van het huis dat er geen ‘vloerplaat’ lag (20 cm beton onder de vloer), en vertoonde de vloer in de woonkamer een barst met een verzakking. De centrale verwarming was ook recent vernieuwd, maar de verwarmingsbuizen in de vloer zaten er ook al 40 jaar. Die hebben het begeven in de winterperiode tussen de aankoop en het verlijden van de akte bij de notaris. Yes, hoeveel geluk kan je hebben… de leidingen kapot gevroren. 

Dus hebben we dan maar besloten de verbouwing ineens grondig aan te pakken: De vloeren gaan eruit, vloerplaat erin, leidingen erop, isolatielaag, chape en vloer. Idem voor de badkamer en keuken, het was een beetje donker en in hokjes verdeeld.
We zijn voorstander van licht in huis en dus besloten we  nog een paar muren te slopen, we behangen niet graag. De ramen en deuren in tropisch hardhout zijn mooi gedaan, maar hebben helaas enkele beglazing, dus die zouden er ook moeten aan geloven.

De draaitrap vonden we een tikkeltje onpraktisch en vooral gevaarlijk voor onze kleine kinderen. De trap willen we vervangen door een meer simpele uitvoering. Ook de schoorsteen (in natuursteen) in de woonkamer werd eruit gegooid, hij strookt niet met de lijnen die we in gedachten hadden.

De muurbekleding in de hal was een ander punt van discussie, de terracotta tegels zijn oud maar o-zo origineel. Na veel gediscussieer heb ik toch kunnen verkrijgen dat ze mochten blijven.

Om de aard van de woning te respecteren opteerden we zoveel mogelijk voor rechte lijnen.

Wat stond er dus op de  ‘to do’ lijst op 9 maart 2009?

1 – Eerste foto’s – 13 maart
2 – Eerste afbraken – 16 maart
3 – Alles uitgebroken – 22 maart
4 – Vloerplaat – 26 maart
5 – Chauffage – 1 april
6 – PU schuim – 20 april
7 – Chappe – 25 april
8 – Pleisteren – 12 mei
9 – Garagepoort – 25 mei
10 – Ramen deuren beneden – 27 mei
11 – Vloer beneden – 16 juni
12 – Verhuisd! (foto’s zijn van na 04 juli 2009)

En ik wou op 5 juli 2009 ten laatste verhuisd zijn.
Goed nieuws: We zijn op 4 juli 2009 verhuisd.

Het was dus druk, veel werk en ferm doorzetten… maar we zijn er geraakt!
The Block zijn een bende amateurs daartegen ;-p

Met dank aan Peter, Chris, Christophe, Hans en niet te vergeten de familie om te helpen! In een dikke 14 weken hard doorzetten, was alles achter de rug.

Hieronder een aantal foto’s van de werken.

Hal met draaitrap
De draaitrap leek ons wat gevaarlijk met 2 kleine kinderen

Update:

Ondertussen zijn ook de ramen boven vervangen, is de ondergrondse stookolietank verwijderd. Later, in 2011 werden de buitengevels uitgeslepen, gezandstraald en hervoegd.

Daarna, in 2014 volgde nog de tuin: die hebben we laten wegscheppen en volledig heraangelegd. De verdere binnenafwerking, zoals schilderen en details afwerken blijft gewoon zijn dooie gangetje gaan.
Neen, stilzitten is geen optie 🙂