Juiste dingen doen, dingen juist doen en dingen gedaan krijgen

De juiste dingen doen is niet hetzelfde als dingend doen

Ik mag maar 24 uur per dag werken als zelfstandige, maar eerlijk, dat zie ik niet zitten. Slavernij is verboden.  Dus probeer ik mijn dag heel wat interessanter in te delen, zo ik leer graag iets nieuw, en hou ook daar dus tijd voor vrij.

En ik speel ook graag gezelschapsspelletjes, zet rummikub op tafel en ik doe mee! Je wil niet weten hoeveel uur er aan Risk zijn opgegaan – ik zoek trouwens de witte doos Risk (de oude, eerste) in goeie staat, iemand die ‘m verkoopt?.

Woeker met je tijd, hou voldoende tijd vrij

Dat wil zeggen dat ik minder tijd aan werk zal besteden van mijn dag… pakweg een goeie 7 uur per dag.  Maar er ligt altijd wel een hele hoop werk te wachten…  We hebben het allemaal ‘druk’, weetjewel.

In se is werk ervoor zorgen dat je iemand anders zijn ‘probleem’ of ‘problemen’ oplost: zaken die hij/zij niet gedaan krijgt om de een of andere reden.
Je verkoopt dus jouw tijd, kennis en vakmanschap (…bestaat “vakmadamschap”…?) en in ruil daarvoor, krijg je voor het oplossen/regelen/fixen/uitvoeren van dat “probleem” een vergoeding in allerlei mogelijke vormen.

Dat systeem werkt, tenminste zolang je maar tijdig en kwalitatief aanlevert aan een prijs die voldoende in relatie staat tot de geleverde prestatie.

Dus, waar ik naartoe wil: hoe zorg je er nu voor dat je de juiste dingen doet, in die zin dat je opdrachtgever tevreden is? Dat de geleverde prestatie in lijn ligt van de verwachting? Hoe pak je zoiets aan: de juiste dingen doen? Niet evident.

Gebruik in het begin je ‘zintuigen’ in de juiste volgorde

Ik begin meestal met luisteren: ik heb 2 oren en maar 1 mond, dus probeer ik die ook in die verhouding te gebruiken. En ik heb geleerd om te zwijgen als ik niets interessants te melden heb, maar vooral ook: als ik iets niet goed begrepen heb om het te durven vragen.

Dat maakt dat ik in de beginfase van een “project” of opstart of hoe je ‘beginnen’ ook wil noemen, veel probeer te absorberen en in kaart te brengen bij de mensen die betrokken zijn.

Het is niet altijd eenvoudig om alle betrokken personen te vinden, maar doe een snelle oefening om de partijen in kaart te brengen. Gebruik bv mindmap software om groepen aan te duiden, en aan die groepen hang je dan leden (xmind is zo een handige gratis mindmap tool).

Bouw eerst een “holistisch” overzicht en daal stap voor stap af naar de details.

Je bekijkt de zaak best eerst vanop een kilometer hoogte (om eens wat beeldspraak te gebruiken), vooraleer je met je microscoop de details begint te ontleden. Ik weet liefst eerst de hele grote lijnen, en laat die valideren. Vergeet het valideren niet, maak dat iemand je conclusie valideert voor je in de details duikt. Je inzicht in de zaak moet je laten aftoetsen.

Dat kan snel, je hoeft niet altijd een knoert van een rapport te schrijven. Maar: maak aan je ‘stakeholder’ duidelijk hoe jij zaak ziet: wat de uitdaging is, hoe jij de verbanden ziet en waar je denkt een oplossing te kunnen gaan zoeken.

Je zal zien dat iedere uitdaging opgedeeld kan worden in verschillende delen, er zijn verschillende ‘stukken’ te vinden die op zich apart kunnen behandeld worden. Die stukken moet je in kaart brengen, samen met de mensen die hier best bij betrokken zijn.

In feite is deze post een pleidooi voor gezond boerenverstand: ik heb massa’s boeken staan over dit onderwerp, met ronkende titels en soms wordt een uitleg zo vakkundig geschreven dat ik ‘m twee keer moet lezen eer ik ‘m begrijp.  En dan denk ik dikwijls terug aan wat ik alle dagen leer van vele andere mensen: hou het simpel en luister. Denk na, en vraag. Maak een eenvoudig overzicht en toets het af.

Maar het vinden van de juiste dingen om te doen, vooraleer je ook maar aan iets begint, begint altijd met goed luisteren.

Dingen gedaan krijgen versus dingen doen

Dingen doen is niet hetzelfde als dingen gedaan krijgen

Het is een veel gehoorde zin: “ik heb het druk”, we horen allemaal die zin dikwijls. Een beetje teveel als je het mij vraagt. Daarom ga ik er even van uit, dat we allen redelijk veel om handen hebben. Veel dingen te doen hebben, en veel dingen doen.

Veel dingen te doen?

Ik maak het zelf alle dagen mee, ik werk als zelfstandige dikwijls korte opdrachten af. Dat wil zeggen snel veel zaken absorberen en in kaart brengen om een oplossing tot stand te brengen. Om de zaken gedaan te krijgen vraag ik me dikwijls af: doe ik de juiste dingen? En doe ik de dingen juist? Het verschil tussen beide vragen lijkt zeer subtiel, maar toch. Hier even bij stilstaan helpt je echt vooruit.

Het doel zit voornamelijk in zaken gedaan krijgen,… of alles blijft gewoon liggen. Het “to do” lijstje raakt niet af, genereert een extra hoop werk (en frustratie). Maar hoe begin je eraan, hoe krijg je die hoop werk overzichtelijk en onder controle?

Ik begin meestal met een simpel to-do lijstje. Daar knal ik alles op, in de volgorde waarin het me te binnen schiet. Zo veel mogelijk alles opschrijven, zonder teveel in detail te vervallen.

Als ik merk dat ik zowat ten einde ben, en niet direct meer iets kan bijschrijven op het lijstje, begin ik het te sorteren. Zoek grotere delen in je to-do en groepeer. Daarna kijk je of je alles zelf moet doen, of heb je bij sommige zaken hulp nodig? Wie kan je vooruit helpen? Een grote fout is te denken dat je alles zelf kan doen of moet doen. Collega’s zijn er om mee samen te werken en om raad te vragen. Ze kunnen ook dingen beter doen dan jijzelf. Dus: kijk ik na wie ik ergens kan inzetten om me te helpen.

Dingen gedaan krijgen: To do, busy, done

Meestal heb ik dan al een goed overzicht van wat er nog allemaal te gebeuren staat, en door wie. Ik kijk vervolgens na: moet er nog aan begonnen worden (to do), of is er al iemand mee aan de slag (busy). Want het doel is om de taak af te werken (done).

Wat momenteel nog ontbreekt is: wanneer gebeurt welke taak het best? Hoe organiseer je de lijst die voor je ligt, in zo’n mate dat je op tijd zaken vooruit brengt? Dat is niet altijd evident om in te schatten. Maar laten we de berg werk die voor ons ligt stap voor stap organiseren.

Je kan ondertussen wel al de taken die voor je liggen in stappen gaan opdelen: de taak versus wie opvolgt, wat de actuele status is van de taak, en wat de lijst is van de afgewerkte taken. Maak het niet te moeilijk. Een simpel bord, een stift, wat post-its of een gewone muur met 3 kolommen kunnen wonderen doen. Verlies jezelf nu even niet in ‘tools’.

Hou het simpel

Als je daar even over nadenkt (gezond boerenverstand, weet je wel), rustig uitwerkt en dagelijks opvolgt, dan ben je echt al een hele stap verder. Maar het is zoals met discipline: als er geen “zelf-” voor staat, zal je aanpak niet werken.

Hou vol, doe deze oefening alle dagen en je zal zien dat je overzicht begint te krijgen. Dat de ‘dingen’ overzichtelijk worden.

In feite ben je met deze aanpak al beperkt begonnen met wat in dure termen ‘Kanban‘ heet. Je hebt een proces gevonden om de dingen juist op te volgen.

Je lijstje of muur zou er zo kunnen uitzien:

Hou overzicht over dingen om de dingen gedaan te krijgen. Maar maak het niet te complex

(foto credits: Jeff.lasovski, staat op https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=19121595)

De volgende stap is uitzoeken: doe je de juiste dingen?

Het stenen tijdperk is niet gestopt omdat er geen stenen meer waren

"Het stenen tijdperk is niet gestopt omdat er geen stenen meer waren" quote gehoord op radio - Frederik Van Hecke

De eerste keer toen ik bovenstaande quote over de stenen en het stenen tijdperk hoorde, kreeg ik zowaar een “aha-erlebnis”: eindelijk eens eenvoudig uitgelegd waarom de dingen veranderen, en waarom verandering in feite constant is. Het is zowaar eigen aan de mens om niet stil te blijven staan.

Meer dan verandering zit er ook een deel “willen” in, wanneer iemand op een huidige aanpak zowat is uitgekeken, en daarom de zaken anders wil aanpakken. Ik ben ervan overtuigd dat je absoluut moet leren van het verleden, en een goede basiskennis over vroeger doet je snel inzien dat je sommige fouten niet opnieuw hoeft moet maken – veel zaken zijn al eens  geprobeerd.

En verder kan je kan absoluut ook van fouten leren. Makkelijkst van zaken uit het verleden. Zo merk je tamelijk snel dat het vroeger niet altijd beter was. 

Het zou leuk zijn om ergens een cursus over “fouten” te kunnen volgen. Heb ik nog niet gevonden, over successen zijn er massa’s cursussen. Maar waarschijnlijk worden er meer fouten gemaakt, tot eindelijk na veel proberen en nadenken het succes opduikt.   

Het is leuk om het idee “veranderen” uit te kunnen leggen met deze quote.

In het stenen tijdperk waren er meer dan waarschijnlijk voldoende stenen. Waarschijnlijk nu nog.  Maar we zijn er als mensen maar op vooruit gegaan door zaken stap voor stap anders te gaan doen, en verandering boven verandering meer vooruitgang te boeken.

Om het met stenen te zeggen: door er een aantal op een deftige manier op elkaar te stapelen, zijn we ook al een pak verder geraakt. Daar is iemand ooit mee begonnen. En daarna deed iemand dat net ietsje beter of anders. 

En dat is maar goed ook, of we waren blijven hangen in het stenen tijdperk. Neen, dank u…

Om te eindigen mijn favoriete quote, eentje uit de tijd van Sun Microsystems

“Different isn’t always better.  But better is always different.”

Denk daar maar eens over na. En doe de juiste dingen.

Over mobiliteit en tijd

Mobiliteit en mobiel zijn nemen veel tijd in beslag.

Over mobiliteit ben ik de laatste maanden en jaren in feite al een tijd aan het nadenken. Ik ben zo’n mens die de file tussen Gent en Brussel lang genoeg (mee)maakte:  Ik heb een dikke 12 jaar in Brussel gewerkt, verspreid over 3 plaatsen.

Om in Brussel te raken kreeg ik een bedrijfswagen en daar was ik apetrots op als net afgestudeerde. In de jaren ’90 (1990, niet 1890) was het zeker bon-ton om personeel een auto onder de billen te schuiven. Er werd met die wagen naar de klanten gereden om er uitleg te gaan verschaffen (… over web application servers, in mijn geval…). En dan luister je naar de radio, hoor je maffe woorden of super interessante quotes… Maar je zit vooral: lang en alleen in de auto.

Ik beken schuld: ik ben lang de file geweest.

Maar niet helemaal, een klein deeltje.

Mijn excuses aan alle gefrustreerde volgers in de wagens achter mij. Omdat ik de file moe werd, gooide ik het over een andere boeg. Begin jaren 2000 kocht ik een motorfiets om ook mee te gaan werken. En dat gaat, maar het is niet evident. Het is echt een pak gevaarlijker, en het vergt wat meer voorbereiding. Ook dat hielp in feite niet.

Door plots van werk te veranderen, van de rand van Brussel naar het centrum, kon ik met de trein rijden om aan mijn werkplek te raken. Leve de Munttorens, ik werkte er enkele maanden bij bPost. Dat ging. Maar ook daar kreeg ik een bedrijfswagen.

Maar op dat moment had ik net ook 2 zeer kleine kinderen, en een ervan had een wankele gezondheid (toen, ondertussen is alles OK). Uiteindelijk verliet ik bPost om dicht bij huis te gaan werken: ik kon in Lokeren aan de slag. Dat was welgeteld 20 minuten met de wagen.
Een verademing. Eerlijk.
Maar geen oplossing. Toch stond ik nog heel af en toe in de file.

Na dik 4 jaar in Lokeren gewerkt, kon ik terug in Brussel aan de slag, op een boogscheut van het Atomium. Zeer leuke plaats, leuk team, fijn bedrijf.

Ik hapte toe op voorwaarde dat mijn bedrijfswagen een automatische versnellingsbak kreeg, het merk was niet zo belangrijk. Er werd even met de wenkbrauwen gefronst, maar 5 keer per week een uur minder moeten schakelen lijkt me goed voor de verkeersveiligheid. Zo kon ik rustig in de file staan, en netjes en vlot aanschuiven.
Deal, done.

Ik terug naar Brussel alle dagen. Dik 4 jaar lang. Fijne tijd.

In die periode heb ik geleerd om me van de files niets meer aan te trekken. Geen stress, niet meer laten opjutten. Op tijd vertrekken, tijdig verwittigen als het toch nog fout zou lopen, en verder het niet aan je hart laten komen. Files zijn er nu eenmaal. Helaas.

Het rare aan dit verhaal is dat ik in gans die periode heel veel wegenwerken heb meegemaakt: vers beton en asfalt in allerlei vormen en diktes zien uitgegoten worden – zeer vakkundig gedaan allemaal.

Maar niemand die structureel iets heeft gewijzigd in al die jaren. Niemand probeert een tunnel, brug, sneltrein …

Het is gewoon: diesel blijven kopen en braaf aanschuiven?

Ik herinner me een idee van een heel groot Gents bedrijf (Denys), dat voor zijn 70ste verjaardag of zo – ja, ik ben een veertiger – het idee opperde om een metro tussen Gent en Brussel te boren. Er werd toen geschat dat de kost 3 miljard BF zou zijn, en een reistijd van 20 min. zou mogelijk zijn geweest.
Het bedrijf stond met dat idee zelfs in de krant.
Dat vond ik een geniaal voorstel, al reed ik toen zelf nog met de fiets.
Maar zoveel jaar later is er nog steeds niemand die iets aanpast.

Gebrek aan ambitie in België?

Ondertussen ben ik zelfstandig geworden, en heb uit veiligheid en voor de zekerheid terug een wagen geleased, ja, met automatische versnellingsbak. En het is een diesel.

Maar, ik probeer zo weinig mogelijk kilometers te vreten.
Waarom?

Omdat ik geloof dat alle kleine beetjes helpen, rij ik zoveel mogelijk met mijn fiets naar het station, en neem een trein. Op een dikke 3 km van huis is er een station – twee zelfs: Melle en Wetteren, alsjeblief! Als het een hondenweer is, dan vraag ik een lift.
Of doe ik een regenjas aan.

Ik probeer iets anders, omdat ik zowat ten einde raad geen beterschap zie. De files blijven staan, en worden langer. De enige verbetering in al die jaren zijn nieuwere treinstellen en steeds mooiere treinstations…

Het openbaar vervoer is niet zaligmakend, zo duurt een busrit van Gent naar Wetteren bijna een uur (ongelooflijk, zonder omwegen toch nog dik 50 minuten).

Maar er is weinig keus.

Als je mobiliteit wil aanpakken, zal je je eigen gewoontes moeten bijspijkeren.
Neem eens ‘de velo’, liefst met trappers en ketting. Geen elektrische brommer, da’s valsspelen – al is het zeer goed te vergeven.

En wat doe jij om mobiel te blijven in deze tijden?

Gewaarborgd inkomen… saaiste post ooit?

De verzekering gewaarborgd inkomen zorgt voor een zachtere landing maar de verzekering is niet verplicht. Toch doen.

Hou u vast, ik wil het even over de gewaarborgd inkomen verzekering hebben.

Het wat?
Het gewaarborgd inkomen.

Als werknemer heb je hier nog nooit van gehoord, en heb je dit ook niet nodig.

Maar ik ben ondertussen een tweetal jaar zelfstandig, beetje door samenloop van omstandigheden. Zelfstandig worden heb ik in feite gewoon gedaan op vraag om bij Moovly.com terug bij te springen. Die uitdaging was mega-groot, dan spring ik.
Heel eenvoudig gesteld weet je meestal niet alles als je zelfstandig wordt, dus ga je te rade bij je bank, boekhouder, je googelt erop los, en je begint eraan.
Mijn bank stelde me voor om een verzekering “gewaarborgd inkomen” af te sluiten, zowat twee maand nadat ik gestart was.

Ik kende de verzekering niet, maar had er wel over gelezen (google, weet je wel…). Dus ik naar de bank, en die stelden me voor om niet te gek te doen. Neem een zeer beperkte som voor een paar tiental maanden qua uitkering. Zo kom je aan een paar tientallen euro’s per maand qua kost, afhankelijk van de activiteit die je uitoefent.
Ik zit nogal veel aan een klavier, weinig risico aan verbonden.

Het voorstel leek me zeer aannemelijk, ik had een verzekering van ruwweg 1000 euro voor 36 maanden bij arbeidsongeschiktheid, en daar betaalde ik geen 100 euro per maand voor. Dus, pootje onder papier gezet, done deal.

Dik anderhalf jaar later…

Ik ben vrijwilliger bij de scouts. Leve de jeugd en de jeugdbeweging!
Al 7 jaar zit ik in het oudercomité van Scouts Sint Jan Wetteren, en we helpen er zorgen voor de lastige zaken voor de groep – zoals nieuwe lokalen. Dat wil zeggen, je weekend af en toe eens opofferen en de handen uit de mouwen steken. Ik ben niet bang van een verbouwing meer of minder, heb wel wat ervaring met bouwen en verbouwen.

Maar het ging dus eens fout

Ik denderde van een stelling naar beneden en eindigde op betonvloer – dat was niet zo erg en het was ook niet mega hoog. Maar helaas zat mijn onderbeen gekneld tussen metaal van de stelling en een zware dragende houten balk.
Dat was heel wat minder: denk aan een lucifertje dat breekt … veel brokjes en stukjes… Nooit gedacht dat een been een bocht kan maken in meerdere richtingen.

Resultaat:
Een zeer lange revalidatie (nu nog bezig, zo’n anderhalf jaar later) en heel wat titanium vijzen en wat platen ingebouwd gekregen in onderbeen.
Titanium Inside! Eindelijk ben ik deels recycleerbaar.
Voor wie het echt wil weten: Neen, het titanium in je lichaam piept niet tijdens de metaal scan in de luchthaven.
Maar ik word wel iedere keer tegengehouden.
Er moet iets zijn wat mijn elektrische weerstand ontregelt.

Trouwens, aan titanium zijn wel voordelen: je mag er mee zwemmen, want het weegt niet zoveel en hoeft het niet jaarlijks te schilderen want het is roestvrij.

Clou van het verhaal

Omdat ik in het weekend bij de scouts een handje ging helpen, was dit dus een ongeval in mijn vrije tijd, en geen arbeidsongeval… en als zelfstandige val je dan terug op je eigen voorzieningen.

Eerlijk: dikke pluim voor mijn verzekering, het is zowat de enige dienst waar “papierberg” niet bestaat, ongelooflijk. De dienstverlening was super, snel en duidelijk.

Dus bij deze: laat je als zelfstandige verzekeren voor een gewaarborgd inkomen.

Vraag advies aan specialisten. Ik hoop echt dat je je verzekeringen nooit nodig hebt, en kijk ook graag wat uit je doppen – je hoeft je ook niet “over” te verzekeren.
Maar niet verzekerd zijn is gewoon dom.

Ik had ook nooit gedacht dat ik het nodig zou hebben.

Een zaak opstarten gaat met kleine stapjes en grote sprongen

Een eigen zaak opstarten gaat met kleine stapjes en soms ook grote sprongen

Een zaak opstarten doe je niet zomaar

Ik heb een paar jaar terug beslist om een paar zaken anders aan te pakken. Professioneel ging het hard, wat te hard om eerlijk te zijn. Tijd om kinderen en vrouw te zien was er quasi niet meer, ik stak al mijn energie en tijd in werk. En ik zag heel veel verkeer. Stilstaan.

Het was professioneel gezien zeer leuk, zeker als je zaken ten goede ziet veranderen. Mits wat gezond verstand, goede, transparante communicatie een dosis eerlijkheid, en vanzelfsprekend inzet, kan je heel veel situaties aanpakken. Al dreigen soms schulden – of erger faillissementen – bij de bedrijven waar je aan de slag bent. Eerlijk gezegd ben ik op mijn best in zo’n situaties, dan maakt het echt een verschil wat je doet.

Ik heb al heel veel puin geruimd. Zowel privé (… in verbouwingen dan, zo heb ik er twee achter de rug ;-)) als professioneel.
Ik ben goed in verandering, al zeg ik het zelf: ik laat graag iets beter of properder achter dan zoals ik het aantref, dat zit gewoon in mijn natuur, is er door mijn opvoeding zowat in gehamerd.

Werken moeten we allemaal, en ik zit niet graag stil. Maar ook in werk veranderen zaken, en toen ik doorhad dat ik na een overname op een dood spoor zat (…had helaas meerdere keren gewaarschuwd dat strategie niet OK zat…), hield ik liever de eer aan mezelf.

Niet de moeilijke financiële situatie op zich, veeleer het feit dat er echt gewoon niet meer werd geluisterd naar zeer redelijke argumenten deed me de knoop doorhakken: ik moest iets doen, dit was een dood spoor. Dan zijn 2 kinderen een voordeel, er is namelijk  zoiets als ouderschapsverlof. Ik nam alles ineens op, en zou niet meer terugkeren.
Daar heb ik me ook aan gehouden. Principes moet je zo lang mogelijk aanhouden. Tot je niet meer kan (zie quote van G. Eyskens over principes).

En daarna?

Wel, ik had geen plan. Eerlijk. Mijn idee was om zorgeloos de zomervakantie door te brengen met mijn 2 ukken 24 op 7 aan mijn zij. Ze worden te snel groot, dat is een waarheid als een koe. Maar ik wou toch eens twee maanden dag in dag uit met hen bezig zijn, en daarom heb ik dat ook gedaan. Ik wil aanwezig zijn voor mijn kinderen, ze hebben recht op een aanwezige papa 😉

Na de grote vakantie zou ik wel aan werk gaan beginnen.

Maar dan gaat de telefoon, en krijg je vragen en ook een interessant voorstel. Dat streelt je ijdelheid, maar deed me vooral goesting krijgen. En blijkt plots ook dat die uitdaging best als zelfstandige wordt aangepakt: Het was een start-up, er was gewoon quasi niets qua structuur.

Tiens. Daar had ik totaal nog geen ervaring mee: als zelfstandige mee iets opstarten. Ik had al een paar teams opgestart, of een ‘business unit’ opgestart en geleid, maar dat was altijd redelijk veilig binnen de vleugels van een groter geheel.

Beetje googlen, veel lezen en bespreken. Uiteindelijk beslist om toch zelfstandig te worden, ik zou mijn eigen zaak opstarten. Dat is niet zo moeilijk, want het gebeurt dagelijks. Maar het is ook niet echt duidelijk voor iemand die er moet aan beginnen en die geen voorbeelden heeft.

Ik wist dus wat ik zou gaan doen: tijdelijk bijspringen in een bedrijf, en mijn ervaring en aanpak ten dienste stellen van een op te bouwen team. Veel zelf doen, handen uit de mouwen steken, en vooral kennis doorgeven en nieuwe mensen nieuwe zaken bijleren, hen continu op de rand van hun comfortzone laten balanceren. Dat zag ik volledig zitten.

Maar dat moest dan in een bedrijfje gegoten worden.

Een vennootschap opstarten…amai.

Ik heb voor een bvba gekozen (mijn vrouw koos de naam), omdat dat na veel lezen en wikken en wegen, de meest interessante vorm bleek voor financiële optimalisatie en risicobeperking. Er zijn vele andere ondernemingsvormen (commanditaire vennootschap, eenmanszaak, eenpersoonsvennootschap), maar dat is voer voor een andere discussie 😉

Door met 2 personen een bvba op te richten, kun je redelijk snel starten. Je moet een bankrekening openen bij een bank, en daar tenminste 1/3 van het startkapitaal op plaatsen (omdat je niet alleen bent als oprichter van de vennootschap kan dat zo, en hoef je niet in een keer het volledige bedrag vol te storten).

Van die stap moet je een attest aanvragen aan de bank, en met dat attest, je doelomschrijving en je financieel plan uiteindelijk naar de notaris gaan.

Dus: eerst bekijken wat je gaat/wil doen. Dat schrijf je neer in je doelomschrijving. Dat is een tekst die beschrijft wat het bedrijf zal doen, wat het wel zal en mag doen (en bijgevolg wat het dan ook niet mag doen). Laat die tekst ook eens door je boekhouder lezen, die zal je een hoop informatie kunnen geven.

Rond je doelomschrijving maak je ook een financieel plan. Dat plan kan soms op 1 A4, maar vraag aan je boekhouder om het eens snel na te kijken. Je kan ook aan je boekhouder een financieel plan vragen. Dat kost iets, maar is tenminste professioneel opgemaakt.

En daarna heb je de stap naar de bank en notaris, en dan kan je snel vooruit.

Al die stappen uitvlooien hebben me meer dan 8 weken zoeken gekost. Omdat ik nergens kon vinden wat exact allemaal nodig was, wat voor mij de beste keuze was, en hoe het opstarten concreet in zijn werk ging:  van wie exact wat werd verwacht.

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen. Maar een doelomschrijving was me bijvoorbeeld totaal onbekend. Het feit dat je eerst naar de bank moet en pas daarna naar de notaris, … allemaal nieuw.

Dus op een rijtje, in het kort:

  • Bedenk wat je wil gaan doen. Schrijf dat neer. Dit wordt de basis van je doelomschrijving
  • Bedenk hoe je er geld mee zou kunnen verdienen, dat wordt de basis van je financieel plan. Denk 3 jaar vooruit
  • Zoek uit welke vennootschapsvorm je wil opzetten, de ene vorm is niet zo voordelig als de andere. Dat is echt zeer specifiek, voor sommige vennootschappen heb je ook startkapitaal nodig (bijv. een bvba)
  • Als je dat kapitaal hebt, naar de bank om een rekening te openen. Daar krijg je een attest van
  • Zoek ook een goede boekhouder ondertussen, leg hem je idee en plan eens voor
  • Een boekhouder is soms van vele markten thuis en zal je helpen de ruwe kantjes van je plan bij te schaven
  • Als je alle feedback hebt, ga je met je doelomschrijving, je financieel plan en attest van de bank naar de notaris

Ik wil graag mijn ervaringen rond een zaak opstarten delen, misschien spaart er iemand een hoop tijd mee. Wie meer wil weten, laat gerust iets horen, of stel maar vragen (ik gebruik vooral Twitter).

Hopelijk spoort het aan om toch de stap te zetten. Beter iets proberen met hart en ziel, dan nooit die stap gezet te hebben.

Ga ervoor, je bent niet enige.

Nog een tip:

Zoek echt een goede boekhouder – vergelijk er een paar, zoek ze in je buurt: dat is makkelijk. Je werkt altijd met mensen, als de “klik” er is, dan komt dat goed.

En als ultieme uitsmijter:

Neem een verzekering gewaarborgd inkomen. Dat stelde mijn bank me voor. Ik wist niet echt dat zo’n verzekering bestond en wat dat inhield. Omdat de kost zeer goed meeviel per maand, deed ik het. En ik heb de verzekering helaas al nodig gehad.
Daarom: neem ook zo’n verzekering. Ik hoop dat je ze nooit nodig mag hebben.

Exit het Sint-Vincentiuscollege

Sint-Vincentiuscollege Eeklo

Sint-Vincentiuscollege gaat tegen de vlakte.

Zondag 31/05 nog een laatste keer op het Sint-Vincentiuscollege Eeklo rondgelopen, en gezien dat de glorie er vergaan was.
Althans voor de gebouwen.
Toch deed het op een of andere wijze deugd om er nog een laatste keer rond te kunnen lopen.
En er zoveel onbekende bekende gezichten te zien: leraren zijn niet bestand tegen de tand des tijds. En wij ook niet.

Het is inderdaad tijd voor een nieuwe start, dat moet iedereen toegeven. Er zit geen sleet op de gebouwen, neen het is erger: de stenen en de muren zijn gewoon uitgeleefd. Op.
Sint-Vincentiuscollege Eeklo, de oude studiezaal Sint-Vincentiuscollege Eeklo, de kleine refter

Ze hebben alles gegeven, en heel veel meegemaakt. De trots is duidelijk van de gebouwen afgebrokkeld.

Het spijt me dat een stuk ergfoed, een echt icoon uit mijn (en zovele anderen hun) jeugd wordt weggevaagd: Er zal geen muur van overblijven, geen steen noch poort wordt gespaard.
Misschien is dat beetje driest en triest, maar onze jeugd heeft ook recht op een moderne toekomst.
Ik zat zelf ook liever in nieuwste lokalen, want in “den Tram” was het verdomd koud in de winter.

Afscheidsfeest Sint-Vincentiuscollege

Er was dus een afscheidsfeest, en met dank aan de onverdroten inzet van zeer veel mensen kan je op FB alles nog eens herbekijken.

Ik heb de collegepoort achter me dichtgetrokken in 1992, en 23 jaar later kwam ik er nog eens terug. Het voelde alsof het van gisteren geleden was, alsof er geen jaren maar maanden tussen mijn vorige bezoek zaten.

Dat bracht ook een hoop dubbele gevoelens mee: trots, spijt, geluk, herkenning, gemis, vrolijke herinneringen, straffe verhalen.
Maar wat meeste bijblijft is dankbaarheid dat ik er ook mocht bij zijn. Klein deeltje van een heel groot geheel.

De leraren van het Sint-Vincentiuscollege Eeklo hebben een hele hoop mensen gevormd, een lange taak waar ze met recht en rede trots op mogen zijn. Aan al die leraars: Bij deze nog eens een ferme merci voor de 6 jaren degelijke opleiding en opvoeding.

Ik heb er lessen geleerd die in geen boeken te vatten zijn. En ik zat er op school toen het boek “Uit de school geklapt” werd opgesteld en uitgebracht in 1990 ter ere van het 150-jarig bestaan.

Wie goed zoekt kan af en toe een exemplaar op de kop tikken via 2dehands of bij De Slegte in Gent. En voor de nieuwsgierigaards: ja ik sta er ook in.

Herinneringen worden zoeter met de tijd, en da’s maar goed ook.

In de krant Het Nieuwsblad verscheen dit artikel naar aanleiding van de afbraak, waarin een aantal leraren anekdotes ophalen. Ik heb moeten zoeken op de foto naar iemand van wie ik geen les kreeg. Bijna allemaal, bij deze aan hen: nogmaals dank voor het geduld. En lang leve Le Figaro.

Sint-Vincentiuscollege Eeklo, artikel uit de krant Het Nieuwsblad

Weeral klaar voor eerste schooldag…

Saar en Maarten klaar voor eerste schooldag
Saar en Maarten klaar voor eerste schooldag

Alweer een eerste schooldag.

Met plezier zijn Saar en Maarten opnieuw naar school getrokken.

Al leek Maarten toch wat zenuwachtiger dan Saar … 🙂

Dat heet opgroeien, en nieuwe dingen blijven ontdekken. Gelukkig gaan ze momenteel nog steeds graag naar school en staan ze te popelen om hun vakantie te gaan vertellen aan de vriendjes van de klas.

Mijn schooltijd is lang voorbij, zo lang dat de oude gebouwen er al aan moeten geloven. Die waren tot op de draad versleten. Gelukkig ben ik een groot gelover en voorstander van levenslang blijven leren, misschien merk je het zelf, maar alle dagen kan je iets bijleren. Dat is dikwijls een kwestie van willen en onbevangen open staan voor nieuwe zaken.

Word een held, serveer komkommersoep

Wegens een voor de deur staand nieuwjaarsdiner, werd ik weeral eens geconfronteerd met: wat nu voorgeschoteld?

Het werd op algemene aanvraag – en onder lichte dwang-  komkommersoep. Ik had zelf geen zin in witloofsoep of slasoep. En snel komkommersoep maken deed ik zo, met de volgende ingrediënten:

    • 3 komkommers
    • 3 à 4 ajuinen (3 grote of 4 kleine)
    • 2 eetlepels olijfolie
    • 2 groentebouillonblokjes in 1 liter water (= +/- 4 glazen)
    • 1 glas volle melk
    • Peper en zout
    • Eventueel voor de afwerking: gepelde garnalen en wat dille

Eenmaal alles verzameld, ga je er als volgt mee aan de slag:

    • Snij 10 cm komkommer af en hou dat bij voor later (gebruik die blokjes later, als afwerking van de soep).
    • Schil en snij de ajuinen en komkommers in blokjes. Dit hoeft niet te klein want alles wordt nog gemixed.
    • Doe wat olijfolie in een grote pot en fruit de ajuin tot alles glazig is.
    • Doe er dan de komkommerblokjes bij.
    • Laat alles rustig 5 min stoven.
    • Doe er de liter groentebouillon bij.
    • Laat 20 minuten op laag vuurtje staan.
  • Mix zeer fijn.
  • Doe er glas volle melk bij.
  • Peper en zout bij doen naar believen.
  • Voila.

Voor de afwerking, snij dat stukje komkommer in zeer fijne blokjes en doe er een paar in de tasjes. Je kan er ook nog gepelde garnaaltjes bij doen en een takje dille op zetten.

De eindbeoordeling: Er werd net niet gevochten om nog een portie (omdat er kleine kinderen bij waren), maar iedereen vroeg na het proeven hoe de soep klaar te maken.

En dat is altijd leuk om te horen 🙂